Thursday, July 17, 2008

നിന്റെ കരുത്ത്‌

ദുർബ്ബലയെങ്കിലും
എന്തു കരുത്താണു നിനക്ക്‌
ചെറുതെങ്കിലും
എത്ര വലുതാണു നീ
ചൂണ്ടുവിരൽ കത്തിച്ച്‌
നീ ഉണ്ടാക്കിയ സൂര്യൻ
മരമണത്തിന്റെ ഇരുട്ടിനെ അകറ്റി
സ്വയം ചെടിയായി മാറി
പൂക്കളെന്തെന്നു കാട്ടി
ഭൂമിയായി മലർന്നു കിടന്ന്‌
മണ്ണിനടിയിൽ നദിയൊഴുകുന്ന
ഒച്ച കേൾപ്പിച്ചു

ചോരയിൽ ചിനയ്ക്കുന്ന കുതിരകളെ
കവിതയുടെ ലാവണത്തിൽ
കെട്ടിയിട്ടു
ഭ്രാന്തിന്റെ മരുഭൂമിയ്ക്ക്‌
ഇല്ലാത്ത താമര നൽകി

3 comments:

ചാണക്യന്‍ said...

‘ചെറുതെങ്കിലും
എത്ര വലുതാണു നീ...‘
നന്നായി മാഷെ,
നന്നായി....

Sarija N S said...

മോഹിപ്പിക്കുന്ന കവിതകള്‍

ബഷീര്‍ വെള്ളറക്കാട്‌ said...

കൊള്ളാം